Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

διαδικασία κατασκευής αναμνήσεων

στη φίλη μου, με την ελπίδα να αρχίσει πάλι να καταγράφει στιγμές...

Η ζωή του σήμερα είναι οι αναμνήσεις του αύριο. Τουλάχιστον κάποια κομμάτια της ζωής έχουν την τιμή να γίνουν αναμνήσεις. Να περάσουν μερικά στρώματα συσσωρευμένων γεγονότων και να βγουν στην επιφάνεια.
Συχνά, τις θέλεις αυτές τις αναμνήσεις. Τις αναζητάς ανάμεσα σε χιλιάδες ανυποψίαστα μικροπράγματα της καθημερινής τρέλας. Συχνά, επιχειρείς να τις κατασκευάσεις. Όχι να τις ανασκευάσεις, αλλά να τις κατασκευάσεις, για σένα ή για τους άλλους. Τη στιγμή που συμβαίνει ένα γεγονός, με ψυχρή σχεδόν νηφαλιότητα (ή τυφλωμένο συναισθηματισμό) αναλαμβάνεις την πρωτοβουλία να το κάνεις σημαντικό. Να το χαράξεις απαλά και ύπουλα στη μνήμη. Έχεις αγωνία να μη μείνει ξεχασμένο. Και αναλαμβάνεις αυτό που συνήθως ο χρόνος κάνει από μόνος του, ήρεμα όπως μόνο εκείνος ξέρει. Μα τί αλαζονεία!
Κι όμως, είναι μάλλον αυτός ο μοναδικός σου τρόπος να αντιδράσεις απέναντι στην ισοπεδωτική ηρεμία του ευγενούς χρόνου. Αν δεχτούμε ότι είσαι μια συνάρτηση που μεταβάλλεται (και) με το χρόνο, τότε οι αναμνήσεις σου έχουν αξία μόνο ως προβολές του σημερινού σου εαυτού πάνω σ' αυτούς που προϋπήρξαν. Δεν έχουν αξία ως σύμβολα των προηγούμενων εαυτών σου, γιατί δεν επιλέχτηκαν από αυτούς και είναι πια όλα τόσο θαμπά που δεν ξέρεις με βεβαιότητα τί πραγματικά ήσουν και τί θυμάσαι πως ήσουν.
Έτσι, προσπαθείς να κατασκευάσεις σήμερα τις αναμνήσεις του αύριο. Να σταματήσεις για λίγο, προσπαθώντας δειλά να ανακτήσεις τον έλεγχο. Να τοποθετήσεις δωράκια μέσα σε κρυφά συρταράκια του μυαλού που θα ανοίξουν απρόοπτα την κατάλληλη στιγμή. Επιτηδευμένη κατασκευή, χωρίς αμφιβολία.



4 σχόλια:

...απλά, μ'αρέσει να ζω... είπε...

Υπέροχο ζουζούνα - Χρωστάω μια στιγμή, αφού μου χάρισες μια συγκίνηση :)

παναγιώτα είπε...

Ναι... Θέλω τις στιγμές σου πίσω!!!
:)

ΛΥΚΟΣ είπε...

Οσο κι αν χαραξα στο μυαλο μου πραγματα, οσο κι αν σφαλιξα τα ματια και προσπαθησα να τα κλειδωσω ολα μεσα, τοσο ματαιο ηταν. Γιατι η μνημη, σαν τη λιχουδα που μπαινει στην κουζινα ξερει να διαλεγει το καλυτερο.

Κι εχει χαραχτει στη μνημη μου ο φιλος μου ο Μιχαλης να παιρνει μια στροφη με το παπί, εγώ καθισμένος πισω, κουρασμενοι, αφραγκοι, να αναρωτιομαστε αν μας φτασει η βενζινη για να γυρισουμε. Και να μπαινει το Tuesday's Gone στο φτηνο walkman με αρκετο φυσημα.

Αδικο εχει;

παναγιώτα είπε...

Δεν έχει άδικο. Και αυτό είναι μερικές φορές που σε κάνει να νιώθεις όπως ένα ταπεινωμένο παιδάκι που μόλις το μαλώσανε, αλλά βαθιά μέσα του ξέρει ότι είναι για καλό.

Επιτηδευμένη και ελαφρώς αποτυχημένη κατασκευή, θα πρόσθετα...