Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

το κακοψημένο ραβανί και ο φαντασιακός μουσακάς


O Λύκος προσπαθεί να μετατρέψει την κουζίνα του στρατού σε ζαχαροπλαστικό εργαστήρι (στρατιωτικής) πειθαρχίας. Γιες Γιου Κεν! Αυτό είναι το σύνθημα. Ραβανί; Ραβανί. Για πόσους; Για όλο το λόχο; Μια χαρά, θα το κανονίσουμε κι αυτό. Με τις μπάντες, με τα μπούνια, ορμάμε και θα κατακτήσουμε τον κόσμο! Τι; Πώς; Δεν πάμε από εκεί; Από την άλλη είναι; 
Μερικές γάζες και δύο ράμματα μετά, ο Λύκος τοποθετεί όλο περηφάνια το σημαιάκι του στην κορυφή του βουνού Μαγειρλάια, και αγναντεύει την επόμενη κορυφή. Βάζω στοίχημα ότι η επόμενη λιχουδιά ήταν μουσακάς για όλο το στράτευμα. Ασφαλώς, με τις μελιτζάνες τηγανισμένες μία προς μία, όλο προσοχή και καμάρι. Κι αν έπεσε μέσα στο καζάνι με την μπεσαμέλ προσπαθώντας να την ανακατώσει με το αυτοσχέδιο υπερμέγεθες χτυπητήρι, δεν πειράζει. Εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να δοκιμάσει τις ιδιότητες του μίγματος, άνωση, τριβή, ευκολία ροής... Και στη συνέχεια πρόσθεσε άλλο ένα σημαιάκι, στο Όρος Μουσάκειον.
Εκεί πιστεύω πως είναι που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στο Όρος Μουσάκειον, χαμένη ανάμεσα σε βελούδινες γλυκόπικρες πεδιάδες χρώματος μελιτζανί, τραγανά πεδία χρυσαφένιας απόλαυσης και σωρούς από μικρά βραχάκια τυλιγμένα σε κατακόκκινη ηφαιστειακή λάβα και διανθισμένα με καταπράσινα ευωδιαστά μπουκετάκια μαϊντανού, περιμένοντας την απαλή χιονοστιβάδα που τυλίγει τα πάντα στο πέρασμά της, σε ένα γλυκό, απολαυστικά παχύ, στρώμα παιδικότητας. Ίσως και να μην πρόσεξα το Λύκο που τοποθετούσε αποφασιστικά το σημαιάκι του κατακτητή στο Όρος Μουσάκειον, παραδομένη καθώς ήμουν στις απέραντες ομορφιές του τοπίου, όμως είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πέρασε από εκεί.
Στο Όρος Μουσάκειον επιστρέφω συχνά, είναι το καταφύγιό μου. Είναι το απόλυτο σύμβολο του κυριακάτικου φαγητού, που μυρίζει οικογένεια, θαλπωρή, ζεστασιά και παρηγορητική τρυφερότητα. Τόσο απλό, τόσο παιδικό, τόσο συμπυκνωμένο, γεμάτο ομορφιές και αρώματα και χρώματα, το Όρος Μουσάκειον είναι αναμφίβολα το καλύτερο μέρος που μπορεί να ζει κανείς.
Σχεδιάζω να επισκεφτώ ξανά το Όρος Μουσάκειον. Ή μάλλον όχι να το επισκεφτώ, να το αναδημιουργήσω. Κομματάκι κομματάκι, σταγόνα σταγόνα, ανακατεύοντας και χτυπώντας απολαυστικά την άσπρη χιονοστιβάδα, φυτεύοντας τα πράσινα ματσάκια, στρώνοντας ένα ένα τα καφετιά βραχάκια, ξεδιπλώνοντας τις πεδιάδες, γυαλίζοντας με λάδι τα τραγανά πεδία, περιχύνοντας με καυτή λάβα τα πάντα.
Το πότε είναι άγνωστο, μα δεν αργεί, δεν αργεί.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχα κείμενα. Μπορώ να πω πως θαυμάζω τον τρόπο έκφρασης σου. Μου θυμίζει μια πολύ καλή μου φίλη που γράφει εξίσου υπέροχα κείμενα. Συνέχισε έτσι, μπράβο :)

παναγιώτα είπε...

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, ανώνυμε. :)

Ανώνυμος είπε...

Πάντα δίνεται μια καλή ευκαιρία να κατακτήσουμε την οροσειρά (όχι αστεία!!) Κουζινάια!!! Εξάλλου, η μαγειρική είναι δημιουργία και κατάκτηση!
Υπέροχο το κείμενο, ταξιδιάρικο και φαντασιακό σαν τον μουσακά!! Να ομολογήσω ότι μετέβην και στο μπλογκ του φίλου σου του Λύκου και ξελιγώθηκα στα γέλια! Μπράβο και στους δυο σας!!
Φιλιά, Ζωή

παναγιώτα είπε...

Ζωή! Ευχαριστούμε πολύ!
(να προσθέσω ότι την κατέκτησα την οροσειρά το σκ;!)

φιλιά :)

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο, με έκανε να μου τρέχουν τα σάλια, και να φανταστείς ότι δε μου αρέσει ο μουσακάς...

παναγιώτα είπε...

Ευχαριστώ πολύ, καλή όρεξη. :)